دلم خدا می خواد

--------------------------------------------

دنیا دیوارهای بلند دارد و درهای بسته ...

.....

ومن گاهی دلم را پرت میکنم آن طرف دیوار .

مثل بچه بازیگوشی که توپ کوچیکش را از سر شیطنت به خانه همسایه می اندازد.

به امید آن که شاید در آن خانه باز شود .

گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار

آن طرف , حیاط خانه خداست و آن وقت هی در میزنم  ,در میزنم, در میزنم و می گویم

دلم افتاده توی حیاط خانه شما , می شود دلم را پس بدهید ....

کسی جوابم را نمی دهد ,کسی در را باز نمی کند

اما همیشه 

دستی دلم را می اندازد  این طرف دیوار .

همین .

و من این بازی را دوست دارم.

همین که دلم پرت میشود این طرف دیوار

 همین که  ...

من این بازی را ادامه می دهم

و آنقدر دلم را پرت می کنم تا

خسته شوند , تا دیگر دلم را

پس ندهند. تا آن در را باز کنند

و بگویند :بیا خودت دلت را

بردار و برو.  آن وقت من می روم

و دیگر هم بر نمی گردم. من این

بازی را ادامه می دهم ...

                                                     از کتاب در سینه ات نهنگی می طپد

                                                                      خانم عرفان نظر آهاری

جواب

من به تو خندیدم چون که می دانستم          تو به چه دلهره از باغچه ئ همسایه سیب را 

                                                      دزدیدی                                      

پدرم تند دوید  و نمی دانستی که باغبان همسایه پدر پیر من است

من به تو خندیدم تا که با خنده ئ خود  پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان منو سیب  دندان زده از دست من افتاد به خاک

                                           دل من گفت:برو    

چون نمی خواست  به خاطر سپرد گریه ئ تلخ تو را  و من رفتم و هنوز  سالهاست

که در ذهن من آرام آرام حیرت بغض نگاه تو تکرار کنان می دهد آزارم 

و من اندیشه کنان غرق این پندارم           که چه می شد ُاگر باغچه ئ کوچک ما سیب نداشت ..         

سیب

 

تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه ئ همسایه

                           سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید     سیب را دست تو دید      غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک            و تو رفتی و هنوز  سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان       می دهد آزارم    و من اندیشه کنان     غرق این پندارم

                         که چرا خانه ئ کوچک ما سیب نداشت