من به تو خندیدم چون که می دانستم          تو به چه دلهره از باغچه ئ همسایه سیب را 

                                                      دزدیدی                                      

پدرم تند دوید  و نمی دانستی که باغبان همسایه پدر پیر من است

من به تو خندیدم تا که با خنده ئ خود  پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان منو سیب  دندان زده از دست من افتاد به خاک

                                           دل من گفت:برو    

چون نمی خواست  به خاطر سپرد گریه ئ تلخ تو را  و من رفتم و هنوز  سالهاست

که در ذهن من آرام آرام حیرت بغض نگاه تو تکرار کنان می دهد آزارم 

و من اندیشه کنان غرق این پندارم           که چه می شد ُاگر باغچه ئ کوچک ما سیب نداشت ..