اون که یه وقتی تنها کسم بود               تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم               از درد دوریش من بی قرارم

خیال میکردم پیشم  می مونه            ترانه ئ عشق واسم میخونه       

خیال میکردم یه همزبونه                  نمی دونستم نا مهربونه 

با این که رفته اما هنوزم                از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همه اش باهامه        هر جا که می رم جلو چشام

دلم میخواد تا دووم بیارم               نمیتونم من طاقت بیارم